هرگز از دوری این راه مگو

و از این فاصله ها که میان من و توست

و هر آنگه که دلت تنگ من است

 

بهترین شعر مرا قاب کن و پشت نگاهت بگذار

تا که تنهاییت از دیدن من جا بخورد

و بداند که دل من با دل توست

 دوستان عزیز این شعر یادگاری از یکی از بهترین ها بود نه من نه اون عزیز هیچ کدوم شاعرش رو نمی شناسیم .

 این قلم خیس گریه را
 

به کودکی در جنوب جستجو بسپار

تا در دفتر مشق های نا تمامش بنویسد
 

آن مرد سیب دارد

آن مرد انار دارد
 

آن مرد سبد ندارد
 

 

یا هر پرنده یی را که از پهنای پنجره ی کلاسش گذشت
 

 

نقاشی کند
 

گوش کن
 

صدای آن پری پریشان نی نواز را می شنوی
 

که هنوز
 

 

بعد از گذشت این همه روز
 

 

خواب بلند دریا را آشفته می کند ؟
 

 

نمی خواهم جز او کسی برایم گریه کند

 

راضی به غلتیدن قطره یی هم بر گل گونه هایت نیستم
 

می خواهم در جنگلی از درختان کاج خاکم کنند
 

 

تا عطر سوزنی کاجها همیشه با من باشد
 

 

مثل نگاه تو
 

 

که تا خاموشی واپسین فانوس افروخته ی دنیا همراهم است
 

 

برای کفن هم همان ترمه ی تا خورده ی یادگاری خوب است

 

تنها اگر به قبای قاصدکی بر نمی خورد
 

تاری از طلای مویت را
 

در دست من بگذار
 

می خواهم وقتی به انتهای آسمان رفتم
 

 

آن را به موهای بلند خورشید گره بزنم
 

تا هر کس خورشید را نگاه کند

 

خطوط پاک چهره ی تو را ببیند

آن وقت همه خواهند دانست

بانوی بهاری من که بوده است !
 

 

همین را می خواهم و
 

دیگر هیچ . . .

 مو سیاه رو سفید

 
رو سفید آسمان و آینه

گفتی ناقدان نادان این کرانه

 

 
 در علت اعتمادت به دریا خیالبافی خواهند کرد

 

حق با تو بود پیشگوی شریف گریه ها

 

 بسیاری در جواب به دریا زدنت جفنگ می بافند

 
بگذار که این راز

تنها سر به مهر صندوق بغض های من باشد

 

 می دانم که در پس آن گوی سفید

 

به  تالمات روحی این دلقکان می خندیدی

 

 حالا مرا ببین ، در هجوم همهمه ی اینهمه پوچی

 

که تمام حرفهاشان زیر خط کمربند است

مدام برایم از صفوف چپ و راست این کرانه می گویند .

 من اما دست چپ و راستم را هم نمی شناسم

 تنها می دانم که به قول فروغ

 

روشنی ، خواب است

می دانم که ماست

 

به حرف هیچ سایه ای سیاه نخواهد شد

 می دانم که زیر طاقهای پل های سنگی این شهر

 

هنوز خوابگاه کودکان گرسنه است

می دانم که به دست بوس هیچ سروری نخواهم رفت

می دانم که هنوز رهایی عریان رویا ، میسر نیست

 جناح من نگاه تو بود

 

تو را

 تا طنین واپسین ترانه ی نانوشته به یاد خواهم داشت

هراسم نیست از شب و

 

بی دلی اهالی خواب و خرناسه

که آنچه می نویسم ، آنچه خوانده می شود را

 

کودکان عاشق فردا

 

با چشمهای بیدار و عادلشان قضاوت خواهند کرد

 

پس یک دقیقه فریاد به پاس صبوری ستاره ها

 
 هزار ترانه بی صدا

 

به احترام آن همه خاطره ی زخمی

تو به من آموختی

که در مرگ نور

 نباید سکوت کرد

 

امروز دلم عجیب گرفته . کامنت ساینا به دستم رسید که گفته بود بلاگش رو حذف کرد مثل مریم و .... نمیدونم پیغام ( وبلاگ مورد نظر در سیستم بلاگ اسکای موجود نمی باشد ) کی برای این آدرس بیاد . دلم گرفته انگاری بچه ها یکی یکی دارن میرن و ....

من به دوستان زیادی کامنت فرستاده بود که تو بلاگشون از عشقشون و خودشون بگن چون معتقد بودم و هستم که نوشتن از یک لحظه باعث ثبت و توقف اون لحظه میشه و بعدها لذت اون لحظه حس میشه . خیلی ها برای من کامنت فرستاند که دوست دارند من هم شروع به نوشتن کنم من پاسخی ندادم چون نوشتن از درد و غربت و ثبت اون  جز پاشیدن نمک به زخم قدیمی هیچ فایده ای نداره .

این روزها به فکر اینم که خاطرات روزانه خودم رو بنویسم و چاپ نامه هایی که هیچوقت برای اونها  پاسخی دریافت نکردم قبل از اینکه ...   

روزی شاید من هم کمر به قتل تمام خاطراتم بستم

 

دلم هوای گریه دارد

 

این نشد که من در پس گلدان گریه ها

 هر شب نهال ناقص شعری را نشاء کنم

 و تو آنسوی ترانه ها

 خواب لاله و افرا و ستاره ببینی

 دیگر کاری به کار این خیابان بی نگاه و نشانه ندارم

 می خواهم بروم آن سوی ثانیه ها

  می خواهم به همان  کوچه  پروانه  برگردم

 باران که ببارد

 همان کوچه ی کوتاه بی کبوتر

 
 کفاف تکامل تمام ترانه ها را می دهد

 بی خبرنیستم ! گلم

می دانم که دیگر

 از آن یادگاری رنگ و رو رفته خبری نیست

 می دانم که تنها خاطره ی خنجری

در خیال درخت خیابان مانده ست

اما نگاه کن ! زیبا

آن گل سرخ پر پر لای دفترم

 هنوز به سرخی همان پنجشنبه ی دور دیدار است

نگاه کن . . . !

 با توام ای

خاتون خوب خواب و خاطره

 زلال زرد روسری
 

چرا مدام در پس پرده ی گریه نهان می شوی ؟

 

 استخاره می کنی ؟

 

به فال و فریب فراموشی دل خوش کرده ای

یا از آوار آواز و  ترانه می ترسی ؟

 به فکر خواب وخستگی چشمهای من نباش
 

امشب هم
 

میهمان همین دفتر و دیوان درد و دریایی

یادت هست نوشته بودم
 

در این حدود حکایت
 

همیشه کسی خواب دختری از قبیله ی بوسه را می بیند ؟

 

باور کن ، هنوز
 

دست به دامن گریه که می شوم

تصویر لرزانی از ستاره و صدف
 

در پس پرده ی دریا تکان می خورد
 

نمی دانم چرا
 

بارش این همه باران
 

غبار غریب غروبهای بهار و بوسه را

از شیشه های این همه پنجره پاک نمی کند ؟