امروز تیر خلاصی شلیک شد .

امروز شنیدم که رفتی نه اینکه نرفته بودی !

بی تو بودم و با تو با یادت...

جناب سرهنگ یا ... بذار این آخرین نوشته ام به نام خودت

صدات کنم آره مهدیه عزیز

شنیدم که ازدواج کردی ...

چه زیبا نه فریادی از روی خشم نه نفرینی و نه نفرتی خیلی

راحت از هم گذشتیم ( ازم گذشتی )

 گفتی تمام و من هم قبول کردم . یادت می آد گفتم  دروغ نگیم که

اگر عشقی نبود بگیم و گفتی .

تمام  بی هیچ دلیلی و من هم قبول کردم مگر نه اینکه عشق

اجبار نیست و پرنده در قفس عشق را از یاد می برد پرواز را ... 

اما راحت نبود گواه این معانی معیوب گواه این گذر گاه شعر و

ترانه گواه بارانی که با شنیدن نامت گاه و بی گاه ...

بگذریم باید تو رو فراموش کرد .

حالا تو قلبت برای یکی دیگه می تپه پس شاد باشی و خوشبخت

دلم می خواست این دم آخر می تونستم حرف بزنم اما انگار باز

هم باید پشت نقاب شعر باشم و ...

برای تو که هیچ وقت نبودی

برای تویی که هیچ وقت نخوندی و هیچ وقت ندیدی . . .

از یاد نبر که از یاد نبردمت!

از یاد نبر که تمام این سالها،

با هر زنگ ِ نا به هنگام تلفن از جا پریدم،

گوشی را برداشتم

و به جا صدای تو،

صدای همسایه ای،

دوستی،

دشمنی را شنیدم!

از یاد نبر که همیشه،

بعد از شنیدن ج آهنگ ِ «جان مریم»

در اتاق من باران بارید!

از یاد نبر که - با تمام این احوال

همیشه اشتیاق تکرار ترانه ها با من بود

همیشه حنجره من

هواخواه ِ خواندن آواز آرزوها بود!

همیشه این چشم بی قرار...

مدتی هست،
 

که هر روز غروب،
 

دلم آرام ندارد. 
 

مدتی هست ، که آواز و ترانه، 
 

انگار،
 

پیش من بی رنگ است.
 

مدتی هست، 
 

پریشانی من، 
 

رنگ تنها شدن است. 
 

رفتن و از همه بگسستن و 
 

دلگیر شدن.
 

من دلگیر، تو را میخواهم، 
 

که ترانه بشوم.
 

من دلتنگ ، تو را میخواهم 
 

که پر از صحبت عشق
 

در خانه ام بکوبی تو و مهمان بشوی.
 

من تنها ، امشب
 

هوس بوسه به لبهای تو را کرده دلم 
 

و هراسانم از این بیباکی،
 

که تو را رنجه کند،
 

که تو را دورتر از این بکند،
 

ز در خانۀ من.
 

مدتی هست آری،
 

که تو از من سیری،
 

که من از تو دورم.
 

و چراغ شب من خاموش است.
 

و چراغ دل من....
 

این آینه ها،
 

که تماشا گه توست،
 

رنگ و رو رفته شدند!
 

همه میگویند:
 

این خاطره ها،
 

که گذشته است زمانهای دراز،
 

از تن حادثه شان، 
 

خسته و کهنه شدند!
 

همه میگویند:
 

ما پیر شدیم!
 

تو بگو باور من،
 

کی زمان، 
 

چهره ما را اینسان، 
 

پیر و فرتوت،
 

در این آینۀ تار انداخت،
 

که نفهمیدم من؟!
 

کی ، همه خاطره ها مان با هم،
 

کهنه شد،
 

رفت از یاد؟!
 

پس چرا من،
 

هر روز،
 

روی ماهت را باز،
 

مثل آن روز نخست، 
 

شاد و بی سایه و نو میبینم؟
 

پس چرا من،
 

هر روز، 
 

بیشتر از دیروز،
 

دوستت میدارم؟! 

پس چرا من، 
 

از تو،
 

نشدم خسته و 
 

عاشقترم هر روز به تو؟!
 

تو بگو باور من،
 

این زمان از دل ما جا مانده ؟
 

یا که ما جاماندیم،
 

از هراس گذر عمر
 

و از چرخ زمان؟!!!

آسمان، 

این روزا نه شعر هست نه ترانه   

فقط بغض و آه و حسرت   

هنوز از رو نرفتم   

برای اونی که هیچ وقت این دست نوشته ها رو نمی خونه

مسافت شب رامی شمرم 

تلنگری می زند این تفکر چاییده 

دیگر نه من نه این معانی معیوب 

همیشه  

 نه اینکه بی تو نخندم  

نه  

شرمنده ام 

 گفته بودم
 

دست بر دیوار دور آن ور دریا می زنم

و تا هزاره ی شمردن چشم می گذارم
 

گفته بودم
 

غبار قدیمی تقویم را
 

از ریشه های شعر وخاطره پاک نمی کنم
 

گفته بودم
 

صدای سرد سکوت این سالها را
 

با سرود و سماع ستاره بر هم نمی زنم
 

اما دوباره دل ، دل این دل درمانده
 

تو را میهمان سایه گاه ساکت کتاب و کاغذ کرد
 

هی ... 
 

همیشه همسفر حدود تنهایی
 

بگذار که دفتر دریا هم
 

گزینه یی از گریه های گاه به گاه من باشد

 

 سایه ها زیر درختان در غروب سبز می گریند

شاخه ها چشم انتظار سرگذشت ابر 

 و آسمان چون من غبار آلود دلگیری

باد بوی خاک باران خورده می آرد

سبزه ها در رهگذر شب پریشانند

آه کنون بر کدامین دشت می بارد

باغ حسرتناک بارانی ست

چون دل من در هوای گریه سیری

هـ . سایه

 

مرگ را به رودها سپردم

 
 اصلا شاعر بی مشاعر به چه کار مرگ می آید ؟

 می آیی و به ها گفتنم می خندی

 

در مرگ ِ من نماز وحشت بخوان

می خواهم تو را

 

در این شب ِ نقطه چین !

 

تا طاعونی ترین ترانه ی من ،

 

-  از نگاه ِ هاشور خورده ی شب  -

 

در ستایش ِ نفس های تو باشد !

 

به دیاری که عشق را

 

مصیبتی همه گیر می دانند !

 

تا طاعونی ترین ترانه ی من ،

 

-  از نگاه ِ میرْ سایه ْ ها  -

 

مدیحه ی دست های تو باشد ،

 

آن دست ها که ایمنم می کنند

 

از تند باد بی مروّت کینه

 

به شهری که در آن

 

گیسوی سپرده به باد را

 

پرچم ِ عصیانْ می دانند !

 

و طاعونی ترین ترانه ی من ،

 

نخستینْ درود ِ ما بود ،

 

که بدرود ِ واپسین را

 

به افسانه یی مبدل کرد  . . .