دلبرکم

پر از شرمم

 

 پر از احساس تنهایی

 

 پر از غربت

پر از ماتم

 

 دلم در سینه همچون مرغکی تنها و آواره

 

بسوزد در فراق بال پروانه

 شب است و دلم تنگ است و تاریک

 

 هوای گریه آلودی کند طوفان درون سینه ام امشب

 نمی دانی پر از شرمم

 پر از احساس غربتهای پی در پی

 

 کمی با من مدارا کن ...

با کوچه آواز رفتن نیست

 

 فانوس رفاقت روشن نیست

 

نترس از سایه های هجومم

 

چیزی جز تنهایی با من نیست

 

ترسم نیست بی تردید

 

 از جاده از سایه

 

من از سایه های شب بی رفیقی

 

من از نارفیقانه بودن می ترسم...

گفتی سالهای سرسبز صنوبر را فدای فصل سرد فاصله ی مان نکن

من سکوت کردم ...

 گفتی یک پلک نزده ، پرنده ی پندارمت که از بام خیال تو خواهد پرید

 من سکوت کردم ...

گفتی هیچ ستاره ایی دستاویز تو در این سقوط بی سرانجام نخواهد شد

 من سکوت کردم ...

 گفتی دوری دستها و همکناری دلها تنها راه رها شدن است

 من سکوت کردم...

گفتی قول می دهم هرازگاهی چراغ یاد تو را در کوچه ی بی چنار و چلچله روشن کنم

من سکوت کردم ...

گفتی سکوت همیشه علامت همسویی ما بود! من سکوت کردم...

سکوت کردم

 - اما -

دیگر نگو که :

 

 هق هق ناغافلم را از آنسوی صراحت سیم و ستاره نشنیدی...

من از هجوم هجاهای عشق می ترسم

 

امید بی ثمری خانه در دلم کرده است

به دشت و باغ و بیابان

 

 به برگ برگ درختان

و روح سبز گیاهان

گر از کمند تو دل رست

دوباره آورم ایمان

که عشق بیهوده است...

 

 

اگر تو باز نگردی

 

 امید آمدنت

 

را با خود به گور خواهم برد

 

و کس نمی داند در فراق تو دیگر

چگونه خواهم زیست                         چگونه خواهم مرد  

 تو رفته ای و غروب

 سایه می گسترد بر سینه راه

    نرم نرمک

 

    خدای تیره ی غم

  می نهد پا به معبد نگاهم

     می نویسد به روی هر دیوار

   آیه هایی همه سیاه سیاه...

دلبرکم

درد ما بیداری است

ما

 تنها

در

 خواب

 

 به آرزویمان می رسیم ...! 

بر جدار کلبه ام که زندگی است   

 

با خط  سیاه عشق

 

            یادگارها کشیده اند

   مردمان رهگذر   

 

قلب تیرخورده

     شمع  واژگون ...!   

 نمی دانی چه سرشارم

 درون گوشه های قلب ناچیزم پر از جریان یک عشق اهورایی است

 صدای گرم صحبت های زیبایت که آرام از میان آسمان آبی قلبت فرود آمد

 درون روح ویرانم برایم سمبل پاکی و زیباییست

 نوازشهای شیرینت  

                                    

که همچون دانه های آبی باران

 سر و روی مرا از خستگی ها شست برایم مژده پایان دوران های تنهایی است .

 دلم می خواست تمام آسمانها را به تو تقدیم میکردم

 دلم می خواست به همراه تمام کهکشانها

به پاس عشق زیبایت به تو تعظیم می کردم

 ولی افسوس ... 

                                 

 من بی چیز بی چاره بجز یک جان بی ارزش

 که آن هم خدایم از سر لطفش به من داده

چه چیز دیگری دارم

 که از روی وفا و عشق و اخلاصم به تو می دادمش تا یادگار عشق من باشد ... 

 

مغز من

 لبریز از فریاد وحشت سنجاقکی است

 که با سنجاقی بر برگه دفتری مسلوب کرده بودند ... !

فروغ

نه تو می توانی دل از سادگی های من برداری

نه من می توانم بهتر از تو برای شعرهایم بهانه پیدا کنم

 قبول کن دیگر برای خداخافظی دیر است ...

داستان غم انگیزیست

 دستی که داس را بر داشت

 همان دستی که یک روز

در خوابهای مزرعه گندم کاشت ... !

همه می گفتند آسمان آبی است .

 ابر سفید است خورشید طلایی و پرواز پرستو زیباست

 اما من آنها را نمی شناختم من جاده ای را می شناختم به حجم تنهایی و انتظار و تمام عمر چشم بر حجم جاده می سپردم تا تو بیایی .

 تو آمدی و من سر بلند کردم تا چهره زیبایت را به نظاره بنشینم .آری آسمان آبی بود ابر سفید و خوشید طلایی و پرواز پرستو زیبا بود .

نرو بیش تر پیشم بمان

 تا تو را درک کنم ...

میدانم...

گاهی آینه ها هم حرمت پاک دلت را به حقیقتی ناچیز می فروشند .

گاهی فریاد را می طلبی تا در ازدحام اطرافت خودت را باور کنی .

گاهی متهمی به آنچه نمی خواهی و آنچه هستی !

می دانم گاهی سکوت حاشیه دار نگاهت پری می خواهد برای پرواز .

 بیش از آنچه بدانی از زمان می گریزی در جوانی پیر می شوی دلخسته و ناتوان بر میگردی و

 تکرار ترحمی است پر درد

پایان دلگیریست

 تو آغازت دلگیر نبود ...

 

گیاه وحشی کوهم نه لاله گلدان مرا به بزم خوشی های خود سرانه مبر

به سردی خشن سنگ خو گرفته دلم

مرا به خانه مبر

زادگاه من کوه است

ز زیر سنگی یک روز سر زدم بیرون

به زیر سنگی یک روز می شوم مدفون

سرشت سنگی من آشیان اندوه است

جدا ز یار و دیارم دلم نمی خندد 

ز من

طراوت و شادابی و رنگ و بوی مخواه

 گیاه وحشی کوهم در انتظار بهار

مرا نوازش و گرمی به گریه می آرد

مرا به گریه میار ...