این نشد که من در پس گلدان گریه ها

 هر شب نهال ناقص شعری را نشاء کنم

 و تو آنسوی ترانه ها

 خواب لاله و افرا و ستاره ببینی

 دیگر کاری به کار این خیابان بی نگاه و نشانه ندارم

 می خواهم بروم آن سوی ثانیه ها

  می خواهم به همان  کوچه  پروانه  برگردم

 باران که ببارد

 همان کوچه ی کوتاه بی کبوتر

 
 کفاف تکامل تمام ترانه ها را می دهد

 بی خبرنیستم ! گلم

می دانم که دیگر

 از آن یادگاری رنگ و رو رفته خبری نیست

 می دانم که تنها خاطره ی خنجری

در خیال درخت خیابان مانده ست

اما نگاه کن ! زیبا

آن گل سرخ پر پر لای دفترم

 هنوز به سرخی همان پنجشنبه ی دور دیدار است

نگاه کن . . . !