چشمهای ما ستاره ندارند

 وگرنه

آن قدر فرشته به زمین نگاه می کنند

 
                               که مسیر پرواز

 به اندازه هفت آسمان

 نقره ایست

نگو درختان بهار را از یاد برده اند

 

که ما در انجماد سبزها
                            

 سرد شده ایم

و زمستان بودن
                            

همیشه آسان تر است

و زیر برف مدفون شدن
 

حضور ساده تری است

 

نگو که نا مهربانی ها
 

 از تحمل ما عمیق ترند
 

 

همیشه بین استقامت و گریز 
 

 جاذبه ی یک رویاست     
 

 

 که تثبیت می شود     
 

و سهم ماندن یا رفتن را تقسیم می کند 

 

لحظه ها جاری اند

و این ما هستیم که فرصت ها را
 

 

 از هم دریغ می کنیم

تقدیر جبر سیاه نیست

تقدیر، تجلی صادقانه خواستن های ماست
 

بیا از زمین و زمان