هرگز از دوری این راه مگو

و از این فاصله ها که میان من و توست

و هر آنگه که دلت تنگ من است

 

بهترین شعر مرا قاب کن و پشت نگاهت بگذار

تا که تنهاییت از دیدن من جا بخورد

و بداند که دل من با دل توست

 دوستان عزیز این شعر یادگاری از یکی از بهترین ها بود نه من نه اون عزیز هیچ کدوم شاعرش رو نمی شناسیم .

 این قلم خیس گریه را
 

به کودکی در جنوب جستجو بسپار

تا در دفتر مشق های نا تمامش بنویسد
 

آن مرد سیب دارد

آن مرد انار دارد
 

آن مرد سبد ندارد
 

 

یا هر پرنده یی را که از پهنای پنجره ی کلاسش گذشت
 

 

نقاشی کند
 

گوش کن
 

صدای آن پری پریشان نی نواز را می شنوی
 

که هنوز
 

 

بعد از گذشت این همه روز
 

 

خواب بلند دریا را آشفته می کند ؟
 

 

نمی خواهم جز او کسی برایم گریه کند

 

راضی به غلتیدن قطره یی هم بر گل گونه هایت نیستم
 

می خواهم در جنگلی از درختان کاج خاکم کنند
 

 

تا عطر سوزنی کاجها همیشه با من باشد
 

 

مثل نگاه تو
 

 

که تا خاموشی واپسین فانوس افروخته ی دنیا همراهم است
 

 

برای کفن هم همان ترمه ی تا خورده ی یادگاری خوب است

 

تنها اگر به قبای قاصدکی بر نمی خورد
 

تاری از طلای مویت را
 

در دست من بگذار
 

می خواهم وقتی به انتهای آسمان رفتم
 

 

آن را به موهای بلند خورشید گره بزنم
 

تا هر کس خورشید را نگاه کند

 

خطوط پاک چهره ی تو را ببیند

آن وقت همه خواهند دانست

بانوی بهاری من که بوده است !
 

 

همین را می خواهم و
 

دیگر هیچ . . .