- اگر خود دچار ِ این مراسم ِ اجباری! -

 

که مرگ ِ من پایان ِ جهان است !

 

عبور ِ پرستو از پهنه ی تقویمْ

 

سقوط ِ واپسین ِ برگ از پیچک ‌ ...

 

بر لبانم گل ِ سرخی بگذار

 

تا طعم بوسه های تو با من باشد ،

 

آن دَم که اُستوارْ

 

از جاده های تَقته ی دوزخ می گذرم!

 

در مرگ من بخند

 

که خنده های تو را دوست می داشتم

  به جهانی که در آن گریستن ساده ترین عادت انسان ها بود!

 

هم در آن جایی که تو دستان ِ مرا گرفتی

 

گفتی : دوستت می دارم

تا رویینه شوم!

نه آغاز ُ‌ نه انجام

 

مرگ من اتفاق ِ ساده ای ستْ

 به مانند ِ عطسه ی اضطرابی در غروب ِ واپسین روز ِ زمستانْ

 

که تبلور ِ سبز ِ بهار را خبر می دهد!

 

تو جاودانگی ِ منی!

حرارت ِ دستانت ،

 بی نیازم می کند از تمام هیمه های حَـلـَبْ نشین ِ کوچه های شهر!

 

به اشاره ات زمستان رنگی می بازد

 

و رنگین کمان ِ بهاری

 

از پیراهنم سر می زند!

 

آن سوی عشقی این چنین ،

 

مرگ

 

آغاز ِ بهار است . . .