می خواهم تو را

 

در این شب ِ نقطه چین !

 

تا طاعونی ترین ترانه ی من ،

 

-  از نگاه ِ هاشور خورده ی شب  -

 

در ستایش ِ نفس های تو باشد !

 

به دیاری که عشق را

 

مصیبتی همه گیر می دانند !

 

تا طاعونی ترین ترانه ی من ،

 

-  از نگاه ِ میرْ سایه ْ ها  -

 

مدیحه ی دست های تو باشد ،

 

آن دست ها که ایمنم می کنند

 

از تند باد بی مروّت کینه

 

به شهری که در آن

 

گیسوی سپرده به باد را

 

پرچم ِ عصیانْ می دانند !

 

و طاعونی ترین ترانه ی من ،

 

نخستینْ درود ِ ما بود ،

 

که بدرود ِ واپسین را

 

به افسانه یی مبدل کرد  . . .