می خواهم تو را
در این شب ِ نقطه چین !
تا طاعونی ترین ترانه ی من ،
- از نگاه ِ هاشور خورده ی شب -
در ستایش ِ نفس های تو باشد !
به دیاری که عشق را
مصیبتی همه گیر می دانند !
تا طاعونی ترین ترانه ی من ،
- از نگاه ِ میرْ سایه ْ ها -
مدیحه ی دست های تو باشد ،
آن دست ها که ایمنم می کنند
از تند باد بی مروّت کینه
به شهری که در آن
گیسوی سپرده به باد را
پرچم ِ عصیانْ می دانند !
و طاعونی ترین ترانه ی من ،
نخستینْ درود ِ ما بود ،
که بدرود ِ واپسین را
به افسانه یی مبدل کرد . . .